هجده تیر خود را چگونه گذاراندید؟

چهار شنبه_ 19/04/1387

m3hr.DAD

به خستگی

من در این روز و این غروب خیابانی دیدم که همه هستند و باز هستند و هستیم. من ماشین ها دیدم که از خیابان ها می گذشتند. من پیاده هایی دیدم که در پیاده روها قدم می زند. عابرانی دیدم که هنگام عبور از خیابان مواظــــــــب بودند. من کتاب فروشانی دیدم که کتاب می فرروختند و خریدارانی که به خرید مشغول بودند. من مردمی دیدم که حرف می زدند باهم. مردمی دیدم که حرف می زدند. ماشین هایی دیدم که در ترافیک بوق می زدند. و ماشین ها بوق می زدند. من افرادی دیدم که تجمع کرده بودند و مثل متهم نگاهت می کردند و کسی را جز خود قائل به حق تجمع چند نفره نمی دانستند. من آنها را دیدم که ایستاده بودند و کسی را نمی گذاشتند که بایستد. من هوا را دیدم که مثل هر شب بود. آسمان را دیدم که چون هر شب تاریک بود. من جوی ها را دیدم که آب درشان روان بود و ... و من جریان را دیدم که عادت به جریان داشت.

من جریان را دیدم که عادت به جریان داشت نقطه نقطه نقطه

و شاید نیاز به جرقه ای در جریان

شاید تفاوت 18 تیر امسال با هر سال تبلیغات جدید و ابزارهای جدیدتر بود. و شاید تلاش برای تغییر آرمان ها. اما نباید فراموش کرد که دانشجو مطالباتش را به خشونت طلب نمی کند. و اگر چنین مشاهداتی موجود است باید دقت بیشتر کرد و به این نکته توجه داشت که هجده تیرماه دفاع دانشجویان مظلوم بود و نه هجومشان. که این _دفاع_ امری بود به حق. وبدانیم آنانکه امسال بیشتر از سال های قبل داعیه هجده تیرماه را داشتند بیشتر از هرچه منفعت خود را می اندیشیدند تا وطن. حال این منفعت چیست پرسشی ست که شاید فقط زمان جوابش را بگوید. اینکه این برنامه از کجا و چگونه طرح و برنامه ریزی می شود از همان جمله پرسش هاست. اما محرز اینکه؛ هستند کسانی که برنامه ی برخی برنامه ریزان را از پیش به درستی حدس می زنند و عاقبت ِ نا به انجام آن را پیش بینی می کنند ولی بروز نمی دهند. که شاید دلیل این سکوت این باشد که در خود توان مقابله با چنان جریان عظیمی را نبینند. این افراد بسیاری راه ها و برنامه ها برایشان روشن است و سادگی و یا آلایش آن برایشان از قبل مشخص است. اما اینکه آنان زبان را از گویش مطلب باز می دارند امری ست طبیعی که تجربه این را بهترین راهکار اثبات کرده است.

موضوع مهم دیگری که در نه فقط در این هجده تیر که در بسیاری از روزهای حساس قابل مشاهده است اینست که اتفاقات بزرگ گاه با جرقه ای کوچک قابل تحقق است و شاید حتی مثل هجدهم تیرماه هفتاد و هشت.

کاش اگر حقی را فریاد می کنی فریاد برآوران فریادت، به حق دفاعت گویند.که اگر حق گویی دعاگو باش که آنکه حق را به پشتبانی ات بر زبان می آورد گفته ات را به حق تفسیر کند.

پی نوشت 1 : جو نت را در ذهن به جو حاکم بر جامعه تعمیم ندهیم.

پی نوشت 2 : با تائید هر ایده ای زیر بنا ها را تخریب نکنیم. که شاید این برنامه ای باشد برای لوث کردن برخی حماسه ها، که اگر اینچنین است برنامه ریزانش باید بدانند هرگز هجده تیر و هجده تیرها از بین نخواهند رفت.

پی نوشت 3 : هر شعاری را تکرار نکنیم که شاید بیننده ای به شعار ما و به تائید حرف ما آن را عملی کند. در این صورت بسیار غم انگیز است که در صحنه ی عملی که شعارش را داده ایم حاضر نباشیم.

پی نوشت 4 : نماد را با اسطوره اشتباه نگیریم.

پی نوشت 5 : هرگز اشاره به دوستان در این نوشته نبود و منظور بسیار کلی تر ازین بوده و هست و منظور اصلی آنان بود که خود را بدون هیچ دلیلی بر مسند رهبری جریانی قرار می دهند و سعی بر جایگزینی آرمان های خود بر آرمان های اصیل حرکات دارند. و افسوس که گاهی هر حرکتی را بدون تأمل بر نگاه و اهدافی که برای آن وجود دارد را می پذیریم و پیرویم.

پی نوشت 6 : در اسفندماه 86 شعاری داشتیم به این صورت که "ما هستیم" ، "رای می دهم چون هستم، ما هستیم چون نبودنمان آروزویشان است".