سه ماه در قالب بهشت

فصل بهشت نزدیک ست و کوتاه

مهرداد قربانی

زمان می گذرد و روز به روز به انتخابات یازدهمین دوره ی ریاست جمهوری در بیست و دوم خرداد نزدیک می شویم. اندکی  بیش از زمان یک فصل مانده تا انتخابات. اینک همان که قبل از این نیز قابل پیش بینی بود و بسیار بیش از آن، به وقوع پیوسته و در حال تحقق است. این همان ظاهر زیبای جامعه ست که در اوج مشکلات اقتصادی  و اجتماعی به زیبایی برای افراد جامعه به تصویر کشیده می شود و خدا می داند اگر قرار باشد اینچنین پیش رود، معلوم نیست، نزدیک انتخابات چه آرمانشهری از ایرانمان به تصویر کشیده شود. آرمانشهری که تا به حال آدمی نتوانسته تمام اصول آن را در زمین عملی سازد.

که می تواند تصور کند که یک دولت آنقدر استعداد بالقوه داشته باشد که بتواند تنها با رسانه ی ملی اوضاع مملکت را سامان بخشد. سامان؟ جل الخالق که چه توانی در این رسانه وجود دارد. مقایسه ی دولت هفتم و هشتم  با دولت حاضر خود به تنهایی اثبات کننده ی قدرت تاثیرگذاری صدا و سیما در افکار و نگاه عمومی ست. کاه کوه می شود و کوه کاه.

حال با این تفاسیر، حداقل فصل  پیش رو و منتهی به انتخابات بسیار قابل تجسم و توصیف است. هرچند که تا به حال آنچه واقع شده همیشه و به مراتب از آنچه حتی خیال پردازانه بوده تجسم گشته فراتر بوده و باز عاجز بودن تحلیل گران را در پیش بینی اوضاع به شکل واقعی با اثبات رسانیده است.

به احتمال فراوان فصلی که پیش روی داریم، فصلی خواهد بود سرشار از بیان ِ رشد، شکوفایی و غرور ملی. حال تا چه حد این واژه های آشنا و تکراری شده ی این روزها با واقعیت موجود همخوانی داشته باشد، باز از جمله مواردیست که بیشتر در سال های اخیر به موارد فصلی شبیه شده اند.

سه ماه و چند روز به انتخابات ریاست جمهوری مانده است و ازین پس با مشاهده،  شنیدن و خواندن اخبار و برنامه هایی که در قالب برنامه هایی از رسانه ی ملی و رسانه های نزدیک به دولت نهم در اختیار مردم قرار می گیرد، گویی آنچه تا به حال دیدیم، زندگی ما نیست و کابوسی بیش نبوده و آنجایی که درآن زندگی می کنیم نیز اینجا نبوده و حال که بیدار شده ایم خود را در بهشت دیگری یافته ایم.

مشاهده ی برنامه های تلویزیون در این روزها اولین مواردی را که در ذهن جاری می کند، اول آقای رئیس جمهور و بعد همه تلاش ها و کارهای مفید دولت است که بیشتر باید در همان برنامه ها هم دنبال آنها گشت.

ازین پس شاهد اقبال جهان به ایران خواهیم بود. اقتصاد ما در برنامه ای فوق ِ فوق ِ زود بازده _تقریبا چند شبه_ به شکوفایی خواهد رسید. روس ها برای راه اندازی نهایی نیروگاه بوشهر التماس خواهند کرد. رشد بیکاری متوقف خواهد شد. زنان در بهترین شرایط به بالاترین حد فعالت های اجتماعی خواهد رسید. حقوق بشر در ایران به سرلوحه ی جهانی تبدیل خواهد شد. دانشگاه ها پویش حمایت از دولت تشکیل خواهند داد. سران جهان برای سفر به ایران و دعوت سران دولت دست پا می شکنند و بسیار بی نوبت خواهند ماند. امارات برای عذرخواهی جهت دندانی که برای جزایر ایرانی تیز کرده بود، دبی را به ایران می بخشد. بیست و پنج سال کم کاری مسئولان و نزدیک به چهار سال تلاش شبانه روزی و مفید فایده ی دولت حاضر بر اذهان عمومی اثبات خواهد گشت. در بسیاری از بخش ها به خودکفایی خواهیم رسید. رشد تورم ابتدا ایست و بعد عقب نشینی خواهد کرد. جوان مجرد باقی نخواهد ماند. همه به دارندگان مسکن تبدیل خواهند شد. سینمای ایران به بالندگی خواهد رسید. بسیاری موارد که همه و همه نشان از بهبود وضعیت زندگی در ایران خواهد داشت.